طولاني ترين شعر دنيا 

 جاي خالي تو روي صندلي روبرو

ميام پيامك بزنم كه : سلام … نمي خوام مزاحمت بشم فقط هر روز كه وقت داشتي بگو بالشتت  رو بيارم . بعد به خودم ميگم لحنش چقدر رسميه، ممكنه ناراحتت كنه،پاكش مي كنم  سلام … مي خواستم بالشتت … ول كن اين بالشت رو . اون كه مي دونه اين بهانه است كه ببينيش .بهتره حرفتو روراست بگي سلام … هنوز من رو نبخشيدي ؟  نه خيلي مستقيمه ، سوالي نباشه بهتره ، حسش هم مشخص نيست ، يه چيزي بنويس كه وقتي مي خونه واقعا حست رو بفهمه ،كه ناراحتي ودلتنگيت رو لمس كنه  سلام … همش دلم برات تنگ مي شه … تكراريه ، تكراريه ، بابا  يه خورده خلاقيت به خرج بده ،سلام … يعني واقعا نمي شه از اول شروع كنيم ؟ اين چه سوال كودكانه ايه ابله! معلومه كه نمي شه  سلام … فقط مي خواستم اين بالشتت … اي بابا تو هم گير دادي به اين بالشت . اصلا هر غلطي مي خواي بكن يعني بنويس . خب آخه چي بنويسم پس هر چي مي نويسم كه يه جاش مي لنگه !؟ خب دليلش اينه كه هيچ چي نمي توني بنويسي ، تو الان يه بازنده اي ، بازنده ها فقط تنها چيزي كه مي تونن بگن اينه كه به برنده ها تبريك بگن ، ولي چون تو اين بازي هيچ برنده اي هم نيست پس  شما فقط مي توني خفه شي . قبول ؟ باشه قبول ولي آخه اين بالشت  …

اين زندگي شوخي نيست

 پسر جان

و همیشه آخر تمام قصه هاي پرطرفدار

تنهايي است

و قضاوتي كه در كار نيست

اين زندگي است پسر جان